Veel bedrijven – of het nu gaat om hotels, vliegtuigmaatschappijen of retailers – zetten loyalty programma’s in om consumenten aan zich te binden. De vraag die eigenlijk nooit goed is onderzocht, is of trouwe consumenten iets van het bedrijf in kwestie terugverwachten. Dat lijkt immers logisch: als je als consument veel uitgeeft aan een bepaald merk, dan heb jij bij dat merk toch een streepje voor?
Het Elaboration Likelihood Model of attitude change (kortweg: ELM) is een communicatiemodel dat in de 80-er jaren van de vorige eeuw is opgesteld door de Amerikaanse wetenschappers Petty en Cacioppo. In het ELM wordt communicatie opgevat als een vorm van beïnvloeding of overreding.
In 2013 verscheen van de hand van Thomas Piketty het veelbesproken boek Le Capital au XXIe siècle, waarvan in 2014 een Engelstalige editie verscheen (Capital in the twenty-first century). Piketty concludeert dat de vermogenden in onze samenleving steeds rijker worden, omdat het rendement op vermogen meer oplevert dan inkomsten uit arbeid. Interessante nuancering in dit kader is onderzoek dat aantoont dat mensen die zich machtig voelen, meer geld opzij leggen.
‘Hot news’ uit Amerika: uit onderzoek blijkt dat orkanen met vrouwennamen significant meer doden veroorzaken! Wij vroegen ons in eerste instantie ook af hoe dit kan. De naam van een orkaan wordt toch gekozen lang voordat de impact van die orkaan duidelijk is? Maar in 2005 bijvoorbeeld, was orkaan Katrina vele malen dodelijker dan orkaan Dennis. Is hier echt sprake van een oorzaak – gevolg relatie? Of is er wat anders aan de hand?
In de film ‘The Bucket List’ spelen Jack Nicholson en Morgan Freeman twee doodzieke mannen die in de tijd die hen nog rest zoveel mogelijk piekervaringen willen opdoen. Dus beklimmen ze bergen en gaan ze skydiven. Maar als ze daarna thuiskomen, merken ze dat ze toch het gelukkigst worden aan de keukentafel of in de tuin, samen met hun gezin. Onderzoek toont echter aan dat de gelukservaring bij jongeren ‘in een ander hoekje zit’ dan bij ouderen.
Je hebt het vast wel eens meegemaakt: je loopt in een weekend-outfit een dure kledingwinkel binnen. En vervolgens zie je twee verkopers die je van top tot teen bekijken die met hun blikken maar één ding lijken te willen zeggen: ‘Hoor jij hier wel thuis; kan jij deze producten wel betalen?’. Als klant gaat je daar dus nooit meer naartoe, zou je denken. Maar dat blijkt toch niet helemaal te kloppen…
